|
|
|
|
|
|
|
|
PKP cargo na przejeździe w Dziembówku.
Szkoła (dawna) gdzieś w Złotowie.
Kościół św. Michała Archanioła
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Kościół Wniebowzięcia NMP |
| Lenartowice |
|
Pierwsza informacja o miejscowości zawarta w źródłach pisanych pochodzi z 1395 r. i dotyczy Jana z Lenartowic. Lenartowice były wsią szlachecką i należały później do wielu różnych rodzin: Marszewskich w połowie XV w., Sobackich i Suchorzewskich w 2. i 3. ćw. XVI w., Pierzchlińskich ok. 1618 r., Niemojowskich przed 1641 r. i Domiechowskich po 1641 r. Kolejnymi jej właścicielami byli Koźmińscy od 1759 r. oraz skoligaceni z nimi Dąmbscy i Gorzeńscy od 1789 r. W 1842 r. wieś znalazła się w rękach rodziny Jouanne, która posiadała ją do 1945 r. Po II wojnie światowej majątek został znacjonalizowany.
Pierwszy kościół w Lenartowicach zbudowany został w 1446 r. z fundacji ówczesnego dziedzica Adama Marszewskiego, a wdowa po nim, Elżbieta, w 1457 r. założyła przy kościele altarię pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. Parafię erygowano równocześnie ze wzniesieniem kościoła, który otrzymał wezwanie św. Leonarda Opata. W 1 połowie XVI w. zbudowano drugą z kolei świątynię, która otrzymała wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny oraz śś. Stanisława i Wojciecha, a także śś. Katarzyny i Barbary Panny i Męczennicy. W 1758 r. był on na tyle zniszczony, że Marianna z Sapiehów Koźmińska, starościna wschowska w tymże roku ufundowała nową, drewnianą świątynię, której prezbiterium i kruchtę w nieco późniejszym czasie podmurowano z cegieł. W połowie XIX w dobudowano przy ścianie wschodniej prezbiterium murowaną zakrystię. Świątynia ta zachowała się ona do dnia dzisiejszego i nosi wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
Opis
Lenartowice to niewielka wieś położona 4 km na wschód od Pleszewa, przy lokalnej drodze łączącej Pleszew z Rokutowem. Kościół Wniebowzięcia NMP usytuowany jest w południowo-zachodniej części wsi, na zachodnim obrzeżu parku podworskiego. Otoczenie kościoła o zarysie prostokąta okolone jest metalowym parkanem na ceglanej podmurówce. Zbudowany na podwalinie drewnianej posadowionej na murowanej z cegły podmurówce. Jej ściany wzniesione zostały w konstrukcji zrębowej i oszalowane. Świątynia składa się z nawy zbudowanej na planie zbliżonym do kwadratu, do której przylega od południa węższe i nieco niższe od niej prezbiterium, zamknięte trójbocznie. Przy ścianie wschodniej prezbiterium znajduje się dużo późniejsza, murowana zakrystia z połowy XIX w. Od strony północnej do nawy przystawiona jest obustronnie oszalowana wieża, nakryta baniastym hełmem z ażurową latarnią i cebulastym zwieńczeniem. W jej przyziemiu znajduje się kruchta. Dachy są dwuspadowe, pokryte dachówka ceramiczną. Wewnątrz znajdują się płaskie, deskowane stropy, a w zakrystii pozorne sklepienie kolebkowe. Przy ścianie północnej nawy usytuowany jest chór muzyczny wsparty na dwóch słupkach.
Większość wyposażenia jest późnobarokowa. Ołtarz główny pochodzi z około 1760 roku i posiada umieszczony w retabulum, otoczonym z obu stron parami kolumn, obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (kopia obrazu Murilla, wykonana w 1856 r. przez Engelhardta w Norymberdze), a w zwieńczeniu obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ołtarze boczne powstały w 2 poł. XVIII w. W pierwszym z nich, z prawej strony prezbiterium, znajduje się późnorenesansowy obraz Koronacji Matki Bożej z 1 ćw. XVII w., z umieszczonym u dołu małym herbem Leszczyc i częściowo zniszczonym herbem Elżbiety z Pierzchlińskich Niemojowskiej, prawdopodobnie fundatorki obrazu i dziedziczki Lenartowic z początku XVII w. Natomiast w drugim ołtarzu bocznym z lewej strony prezbiterium znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego. W kościele jest także ambona z wizerunkami apostołów 2 połowy XVIII w., kielichowa chrzcielnica 1 ćw. XVII w. oraz zawieszone na ścianach nawy reliefowe Stacje Drogi Krzyżowej.
Przy kościele stoi drewniana dzwonnica, zbudowana w 2 połowie XIX w. w konstrukcji słupowej, na planie zbliżonym do kwadratu i z siodłowym dachem.
Dostępny w czasie mszy.
Oprac. Beata Marzęta, OT NID w Poznaniu, 24-04-2017 r
Dodał: Soravia, 2021-01-09 22:29:55
więcej  |
|
|
| Kościół NMP Niepokalanie Poczętej |
| Sieraków |
|
Historia
Fundacja
Kościół został ufundowany przez ród Opalińskich. Budowę rozpoczął wojewoda poznański Piotr, a ukończyli jego żona Zofia z Kostków i synowie Krzysztof i Łukasz. Budowa rozpoczęła się od ufundowania w 1619 r. klasztoru bernardynów. Do realizacji swoich planów Piotr Opaliński sprowadził Krzysztofa Bonadurę Starszego, znanego w Wielkopolsce włoskiego architekta.
Przebudowa
Pierwotnie kościół nie posiadał wież. Zostały one dobudowane dopiero w 1740 r. przez Katarzynę Opalińską (żonę króla Polski, Stanisława Leszczyńskiego). Pożar, który zniszczył miasto 25/26 czerwca 1817 roku nie oszczędził klasztoru. W budynku kościelnym spalone zostały wieże i sklepienie. W związku z tym, że w pożarze miasta spłonął znajdujący się po zachodniej stronie rynku pierwszy kościół parafialny (wzmiankowany od XII-XIII wieku), po skasowaniu zakonu w 1819 r. dotychczasowy kościół bernardynów zaczął pełnić rolę kościoła parafialnego. Zniszczone w pożarze wieże odbudowano w 1865 r. zwieńczając je blaszanymi hełmami. W latach 1927 – 1928 podczas odnawiania kościoła zbudowano nowy chór organowy, według projektu Stefana Cybichowskiego. Podczas II wojny budynek zamieniono na magazyn saperski. Kolejne prace restauratorskie prowadzone były w latach osiemdziesiątych XX wieku. Podczas nich, w 1983 r. odnaleziono w jego podziemiach pięć sarkofagów rodziny Opalińskich. Sarkofagi w 1995 zostały przeniesione do pomieszczeń muzeum "Zamku Opalińskich".
Stan obecny
Kopuła kościoła z widocznymi herbami szlacheckimi
Jednonawowy kościół został zbudowany na planie krzyża. Miejsce przecięcia transeptu z nawą przekryte jest kopułą z latarnią. Nawa i transept przykryte są sklepieniem kolebkowym ozdobionym sztukaterią w formie geometrycznie ułożonych wałków. W czterech narożach podstawy kopuły umieszczone są herby fundatorów kościoła: Piotra Opalińskiego i Zofii Kostka- Łodzia – Opalińskich, Nałęcz – Ostrorogów Lwowskich, Dąbrowa Kostków – oraz Leliwa– Pileckich. Siedemnastowieczne wnętrze zostało zachowane w prawie niezmienionym stanie.
Dodał: pawulon, 2021-01-08 12:54:49
więcej |
|
|
Synagoga w Gnieźnie - zbudowana drewniana w 1582 roku, w tradycji ortodoksyjnej. Spłonęła ona w 1613 roku, po czym ponownie odbudowano w tej samej formie. Pożar Gniezna w 1819 roku spowodował rozległe zmiany w budownictwie miasta, w wyniku których Żydzi musieli wybudować nową świątynię.
W 1582 roku rabin Eliezer Aszkenazy poświęcił nową synagogę. Po wojnie polsko-szwedzkiej odbudowano synagogę dopiero w 1680 roku, dzięki przywilejom nadanym przez Jana Kazimierza.
W 1846 roku wzniesiono nową, murowaną synagogę tradycji reformowanej przy zbiegu ulicy Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Inicjatorem jej budowy był Moritz Russak i jego współpracownicy. Budowa bożnicy była ostro krytykowana i zwalczana przez żydów ortodoksyjnych, ze względu na wysokie koszty oraz z obawy przed niezbyt skrupulatnym przestrzeganiem starych obrządków religijnych.
8 lutego 1846 roku uroczyście otwarto synagogę, podczas którego uroczyste kazanie wygłosił rabin Gebhardt. Wówczas omal nie doszło do rozruchów wśród ludności żydowskiej.
Podczas II wojny światowej w 1940 roku hitlerowcy rozebrali synagogę, a gruz z niej posłużył pod budowę placu ćwiczeń przed Seminarium Duchownym. W latach 50. XX wieku na jej miejscu wzniesiono blok mieszkalny.
Dodał: Soravia, 2021-01-07 23:40:43
więcej |
|
|
| Kościół Najświętszego Imienia Jezus i Niepokalanego Poczęcia NMP |
| Grodzisk Wielkopolski |
|
Kościół pobernardyński pw. Najświętszego Imienia Jezus i Niepokalanego Poczęcia NMP w Grodzisku Wielkopolskim – kościół wraz z klasztorem, wzniesione w 1662 roku, z fundacji Jana Leopolda Opalińskiego, kasztelana nakielskiego. Kościół konsekrowany w 1739 roku, z tego też czasu pochodzą szczyty i hełm wieży. Po kasacie ok. 1830 roku, klasztor przeznaczony został na cele szkolne, następnie w większości rozebrany. Kościół zwrócony prezbiterium na północy. Od północy i wschodu przylega do niego pozostawiona część klasztoru. Na zachód od kościoła wolno stojący budynek poklasztorny. Budowle są murowane i otynkowane, zbudowane w stylu barokowym.
Część dawnego klasztoru to także budynki więzienne (obecnie zakład poprawczy), które zostały zupełnie przebudowane.
Kościół – jednonawowy z transeptem i prosto zamkniętym prezbiterium, równej szerokości z nawą, za którą wieża na planie kwadratu, częściowo wtopiona w zachowane skrzydło klasztoru. Od wschodu przy prezbiterium dwie zakrystie, łączące się także z zabudowaniami klasztoru. Nawa pięcioprzęsłowa, prezbiterium dwuprzęsłowe, ramiona transeptu jednoprzęsłowe. Wewnątrz ściany rozczłąkowane wydatnymi zdwojonymi pilastrami, na gzymsach, których wsparte zwielokrotnione gurty sklepień: w nawie i prezbiterium kolebkowym z lunetami, w ramionach transeptu kolebkowo-krzyżowych. Na szwach lunet dekoracja stiukowa o drobnych motywach roślinnych i główkach anielskich; w nawie wałki przedłużone na część środkową sklepienia i tworzące romby, w ramionach transeptu ponadto stiukowe rozety. W zakrystiach i wieży sklepienia kolebkowo-krzyżowe.
Chór muzyczny w pierwszym przęśle nawy od poł., wsparty na ścianie opilastrowanej ze ślepymi arkadami po bokach i arkadą środkową otwartą do sklepionej kolebkowo kruchty pod chórem; parapet chóru prosty, podzielony kolumienkami, między którymi w uszakowych płyciznach obrazy aniołów i świętych z 3 ćw. XVII w. Okna zamknięte półkoliście, dzielone przez środek półkolumienkami o kapitelach z liści dębu. Zewnątrz kościół opięty szkarpami dwuskokowymi, w których dekoracyjne płytkie wnęki; gzyms wieńczący profilowany. Fasada poł. dwuosiowa gładka, z trójskokowym portalem arkadowym i podobnym okienkiem do kruchty. Szczyty fasady i szczyty ramion transeptu podobne, późnobarokowe z 2 ćw. XVIII w., ujęte zdwojonymi pilastrami, zwieńczone belkowaniem i przerywanymi przyczółkami; po bokach szczytów spływy wolutowe, w lekko wybrzuszonej części środkowej, okna w dekoracyjnym obramieniu. Wieża o wąskich oknach, zwieńczona barokowym hełmem z 2 ćw. XVIII w., z dwiema latarniami, podbita blachą. Dach dwuspadowy kościoła i dachy transeptu kryte dachówką.
Ołtarz główny przestrzenny; mensa z balustradą z bramkami, wysunięta do połowy prezbiterium, za niedawny chór zakonny ze stallami, retabulum przy ścianie szczytowej prezbiterium. Mensa i falista balustrada na której cztery rzeźby: dwóch świętych królów i świętych Katarzyny i Barbary, rokokowe 3 ćw. XVIII w.; retabulum barokowe, architektoniczne, przerobione, z ornamentami z 2 ćw. XVIII w.; w zwieńczeniu rzeźba Boga Ojca z tegoż czasu i krucyfiks z ok. poł. XVII w., otoczony złoconą kutą kratą z 1 poł. XVIII w.; w polu środkowym obraz Adoracji Imienia Jezus przez świętych i dostojników duchownych oraz świeckich, wśród których król Jan Kazimierz i zapewne Jan Leopold Opaliński, kasztelan nakielski, z ok.1662 roku.
Dwa ołtarze boczne przy łuku tęczowym, barokowe z 2 ćw. XVIII w., z ornamentami akantu i rozet; w lewym rzeźby dwóch świętych zakonników i obraz Anny Samotrzeć ze św. Józefem i Joachimem, z ok. poł. XVII w.; w prawym rzeźby św. Józefa i nieznanego świętego, oraz obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, przemalowany.
Dwa ołtarze w ramionach transeptu: prawy rokokowy 3 ćw. XVIII w., ze zwieńczeniem ażurowym, ujmującym okno ramą z ornamentów rocaille, z niewielkimi rzeźbami św. Stanisława, św. Bernarda i nieznanej świętej, oraz obrazem św. Franciszka, przemalowanym; lewy wczesnoklasycystyczny z końca XVIII w., z obrazem Matki Boskiej ukazującej się św. Antoniemu, z 2 poł. XVII w. Ambona barokowa 3 ćw. XVII w., z ornamentami okuciowymi, obrazami ewangelistów na parapecie i św. Franciszka na zaplecku, oraz rzeźbą anioła z XVIII w., na baldachimie. Prospekt organowy z końca XVIII w., z ornamentami rokokowymi i klasycystycznymi, zwieńczony orłem polskim i panopliami. Stalle obiegające ściany chóru zakonnego 3 ćw. XVII w., z obrazami świętych franciszkańskich, Chrystusa i Marii w zapleckach.
Ławki intersjowane 2 poł. XVIII w. Krata z kruchty do kościoła z XVIII/XIX w. Czternaście stacji drogi krzyżowej, malowanych z XVII/XVIII w. Obrazy: z 1 poł. XVIII w; 1. św. Jana Nepomucena; 2. bł. Jana z Perusio i bł. Piotra z Saxoferrato; 3. bł. Andrzeja Conti; 4. św. Franciszka; 5. Procesja Dziękczynna /drugi podobny zniszczony, nieczytelny/ z XVIII w; 6. Chrystus Ukrzyżowany; 7. św. Maria Magdalena.
Nagrobek Leona Wojciecha Opalińskiego (zm. 1775 r.), wojewody sieradzkiego, ostatniego z rodu.
Klasztor – z pierwotnego czworobocznego założenia z krużgankami i dziedzińcem zachowane jedynie przyziemie skrzydła pd. (piętro jest przebudowane), przylegające do prezbiterium i wieży, łączące się od wsch. z zakrystiami. Klasztor wpisany jest do rejestru zabytków pod osobnym numerem 415/A.
W niektórych wnętrzach zachowane sklepienia krzyżowe, na osi budynku część dawnego krużganku sklepionego kolebkowo-krzyżowo, zewnątrz oszkarpowanego. Boczne partie budynku, z których wsch. nieco występująca, opilastrowana w narożach, są pozostałością rozebranych skrzydeł bocznych klasztoru.
Figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem – figura przed kościołem. Kamienna, barokowa. Na wysokim cokole, ogzymsowanym, z wnękami, kolumna zwieńczona rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 2 poł. XVII w.
Dodał: McAron, 2021-01-06 23:35:42
więcej |
|
|
| Przejazd kolejowo-drogowy |
| woj. wielkopolskie |
|
Przejazd kolejowo - drogowy na szlaku dwutorowej, niezelektryfikowanej linii kolejowej nr 14, na skrzyżowaniu z drogą powiatową 4924P , leżący na terenie miejscowości Krzyżanki.
Jest to przejazd kategorii C (przejazd użytku publicznego, na którym ruch drogowy jest kierowany przy pomocy samoczynnych systemów przejazdowych wyposażonych tylko w sygnalizatory drogowe ) o numerze 014 190 695.
Dodał: mag , 2021-01-05 19:26:51 |
|
|
| Przejazd kolejowo-drogowy |
| Krzyżanki |
|
Przejazd kolejowo - drogowy na szlaku dwutorowej, niezelektryfikowanej linii kolejowej nr 14, na skrzyżowaniu drogą polną (lokalną), leżący na terenie wsi Krzyżanki.
Jest to przejazd kategorii D (przejazd użytku publicznego niewyposażony w systemy i urządzenia zabezpieczenia ruchu) o numerze 014 189 758.
Dodał: mag , 2021-01-05 19:11:22 |
|
|
| Przejazd kolejowo-drogowy |
| Krzekotowice |
|
Przejazd kolejowo - drogowy trzech torów stacji kolejowej Pępowo, na skrzyżowaniu z drogą lokalną , w miejscowości Krzekotowice.
Jest to przejazd kategorii A (przejazd użytku publicznego z rogatkami, na którym ruch kierowany jest przez uprawnionych pracowników zarządcy kolei posiadających wymagane kwalifikacje przy pomocy urządzeń przejazdowych wyposażonych w rogatki zamykające całą szerokość jezdni ), o numerze 014 188 829.
Dodał: mag , 2021-01-05 18:55:31 |
|
|
| Przejazd kolejowo - drogowy |
| Godurowo |
|
Przejazd kolejowo - drogowy na szlaku jednotorowej linii kolejowej nr 360 (aktualnie nieczynna), na skrzyżowaniu z drogą lokalną, leżący na terenie miejscowości Godurowo.
Jest to przejazd kategorii C (przejazd użytku publicznego, na którym ruch drogowy jest kierowany przy pomocy samoczynnych systemów przejazdowych wyposażonych tylko w sygnalizatory drogowe ) o numerze 360 027 835.
Dodał: mag , 2021-01-04 20:39:16 |
|
|
Pomnik wybudowano z okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 – obchody wejścia Kościoła katolickiego w III tysiąclecie . Na cokole umieszczono głaz narzutowy z tablicą pamiątkową upamiętniającą milenium roku 2000. Na tablicy widnieje napis: „Wielki Jubileusz Narodzenia Jezusa Chrystusa”.
Monument ufundowany przez parafian, poświęcił ksiądz biskup Grzegorz Balcerek. Dodał: Jac64, 2020-12-29 16:33:13 |
|
Prev
|
